تو  همچو  باد  بهاری  گره گشا  می باش

 ورق برگشت

به سود

شمع هایی که به پفی خاموش می شدند

پس بی درنگ دادگاهی تشکیل دادند

وزندگان را

از برای پادافره 

و بادها به بزه قتل در قفس شدند

ابریم و نمی باریم

بی پروای رگ و ریشه

بر چهار ستون خرگاه خیمه اندیشه

چون فرود تبر بردرخت

یله می دهم بر خردک آرامشی

که بیرون از دایره رنگ آلود آدمکان

و در بستری از خلوت و خاموشی دست داده

چشم داشتی به دست نیافتنی ها و نابسودنی ها نیست

سهراب وار دم و باز دمی بی دغدغه  برای سر خوشی ام

بسنده است که سروده بود:

من به سیبی خوشنودم و به بوییدن یک بوته بابونه